17.6 C
Chiangrai

เรื่องราวจากชุมชนและภูเขา (blog)

ครูของผม..ครูของเรา : “ตอน 4 “พ่อเฒ่าจะแต๊ะ”

  .....แสงแดดยามบ่ายวันนี้ไม่ร้อนแรงเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ท้องฟ้าขุ่นมัวดูคล้ายกับว่าฝนจะตกในไม่ช้านี้......จะเป็นไปได้อย่างไรที่ฝนจะตกก็นี่มันฤดูหนาว…จิตใจคนพลอยหม่นหมองตามท้องฟ้าที่ขุ่นมัวไปด้วย… บ้านจะบูสี… ชาวบ้านกำลังเดินไปยังกระท่อมเล็กๆ ท้ายหมู่บ้านหลังหนึ่ง หลังจากที่จะก่า มูเซอ ผู้นำหมู่บ้านได้ตะโกนเรียกชาวบ้านให้มาดูศพของ พ่อเฒ่าจะแต๊ะ ที่เสียชีวิตด้วยโรคชราหลังจากเจ็บป่วยมาเป็นเวลานาน ในปีนี้พ่อเฒ่าจะแต๊ะ อายุราวๆ 100 ปีแล้ว จากคำบอกเล่าของชาวบ้านและจากตัวพ่อเฒ่าเอง บ้านของพ่อเฒ่าซึ่งเป็นกระท่อมหลังเล็กๆที่อาศัยอยู่ได้เพียงสองคน เป็นที่สำหรับพักพิงอาศัยคุ้มแดด คุ้มฝน ที่ชาวบ้านช่วยกันสร้างให้นั้นบัดนี้เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งด้านในกระท่อมและรอบๆ กระท่อม บางคนร้องไห้ บางกลุ่มพูดคุยกันถึงการจากไปของพ่อเฒ่าจะแต๊ะ ที่นำความโศกเศร้ามาให้ชาวบ้านจะบูสีเป็นอย่างมาก พ่อเฒ่าเป็นผู้อาวุโสของหมู่บ้านที่ชาวบ้านให้ความเคารพนับถือ เป็นช่างฝีมือในการจักสานและเป็นผู้นำในการถ่ายทอดวัฒนธรรมประเพณีของชาวลาหู่...

baanklaifa2-04

ช่วง พ.ศ.2511-2517 เป็นช่วงที่กิจกรรมของนักเรียน นิสิต นักศึกษา บานสะพรั่ง ทั้งกิจกรรมเสริมวิชาการ จิตสำนึกทางการเมือง สังคม ศาสนา ศิลปวัฒนธรรม มีชมรมในโรงเรียนและมหาวิทยาลัยให้เลือกเข้าร่วมได้อย่างหลากหลาย นักคิด นักบริหารชั้นนำ เช่น ดร.ป๋วย อึ้งภากรณ์ อาจารย์สุลักษณ์ ศิวลักษ์ พระภิกษุ เช่น ท่านพุทธทาส ท่านปัญญานันทภิกขุ สร้างกิจกรรมที่ส่งเสริมคุณธรรมสติปัญญาให้แก่คนหนุ่มคนสาว ขณะเดียวกันความฟุ้งเฟ้อของนักศึกษาในรูปงานบอลล์ การประกวดความงามก็มีมากมาย มีคำถาม “ฉันจึงมาหาความหมาย”

อ่านต่อ 

เสียงหมาเห่าดังเกรียวกราวไปทั้งหมู่บ้าน เมื่อมีคนแปลกหน้าเดินทางมาเยี่ยมเยือน มีเด็กๆ ผู้เฒ่า ผู้แก่ มามุงดูกันเป็นขบวน หน้าตาช่างไม่เหมือนพรรคพวก แบกเป้ใบใหญ่ สะพายถุงย่าม เหงื่อโชกไปทั้งตัว และคนในจำนวนนี้ก็เริ่มแนะนำตัวว่า “พวกเรามาจากมูลนิธิพัฒนาชุมชนในเขตภูเขาของครูแดงไง จะมาอยู่ในหมู่บ้านของพวกเรา จะมาเป็นครูสอนหนังสือภาษาไทยให้พวกเรานะ” จากนั้นก็ตามด้วยภาษามือภาษาไม้เพื่อง่ายต่อความเข้าใจ เพราะชุมชนยังพูด ฟัง ภาษาไทยไม่ได้ จากนั้นชาวบ้านก็พาไปยังบ้านผู้นำของหมู่บ้าน ค่ำคืนนั้นเองก็ได้ยินเสียงป่าวประกาศของผู้นำที่เรียกลูกบ้านมาชุมนุมกันที่บ้าน บรรยากาศจึงดูคึกคักเป็นพิเศษ สำหรับค่ำคืนนั้นมีเด็ก ๆ ผู้ใหญ่ ทั้งชายหญิงมาชุมนุมกัน เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า ผู้นำของหมู่บ้านจึงเริ่มพูดเป็นคนแรกด้วยภาษาประจำเผ่าว่า “คืนนี้ที่เรียกทุกท่านมาประชุมกันที่นี่นั้น เพราะว่าหมู่บ้านของเราจะมีครูมาอยู่แล้ว จะมาสอนหนังสือชาวบ้านเราจะได้พูดภาษาไทยเป็น” มองดูใบหน้าของทุกคนช่างอิ่มเอิบดีใจ มีการพูดคุยซักถามเรื่องราวต่าง ๆ มากมายตามมาจนเสร็จสิ้นการประชุม

อ่านต่อ